Hymn Barbadosu

In Plenty and In Time of Need (W obfitości dodatkowo potrzebie) owo hymn państwowy Barbadosu. Słowa napisał Irving Burgie, a muzykę skomponował C. Van Roland Edwards. Pieśń została przyjęta jako hymn w 1966 roku.

In Plenty and In Time of Need

In plenty and in time of need
When this fair land was young
Our brave forefathers sowed the seed
From which our pride is sprung,
A pride that makes no wanton boast
Of what it has withstood
That binds our hearts from coast to coast –
The pride of nationhood

Chor

The Lord has been the people’s guide
For past three hundred years.
With him still on the people’s side
We have no doubts or fears.
Upward and onward we shall go,
Inspired, exulting, free,
And greater will our nation grow
In strength and unity.

W obfitości i potrzebie

W obfitości i potrzebie
Gdy ta piękna ziemia była młoda
Nasi dzielni przodkowie zasiali ziarno
któremu zawdzięczamy naszą dumę,
Duma która nie jest żadną rozwiązłą przechwałką
Jest wieczna
Od wybrzeża do wybrzeża łączy nasze serca –
Duma narodu

Hymn Barbadosu

Refren:
My lojalni synowie i córki
Co umiemy niniejszym wykonujemy
Te pola i pagórki dawniej zabrane
Są teraz naszą ziemią.
Zapisaliśmy się na kartach historii
Z wielką nadzieją,
Bezwzględnie chroniąc naszego dziedzictwa,
Silni kowale własnego losu

Pan przewodził ludowi
Przez trzy stulecia
Z nim po naszej stronie
Obca nam była niepewność i strach.
Wciąż kroczymy naprzód,
Natchnieni, triumfujący, wolni,
I wciąż nasz naród będzie rósł
W siłę i jedność

Hymn Barbadosu
Advertisements

Narkotyk

Narkotyk
  • substancje, których regularne odbiór prowadzi aż do uzależnienia fizycznego, m.in. opiaty a opioidy (np. morfina, heroina), fentanyl, niektóre benzodiazepiny,
  • wszystkie substancje psychotropowe, które aktualnie są nielegalne (tzw. policyjna definicja narkotyku; narkotyk z punktu widzenia obowiązującego prawa).
  • Według leksykonu Światowej Organizacji Zdrowia narkotykami można określić wszystkie substancje mające wpływ na świadomość, w tym poza powyższymi także kofeinę, nikotynę oraz alkohol etylowy.
  • W polskim prawodawstwie środkiem odurzającym nazywamy substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego działającą na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w wykazie stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( z późn.zm.). Substancje psychotropowe określa załącznik nr 2 ustawy.

    Istnieje także definicja środka zastępczego:

    • substancja w każdym stanie fizycznym, która jest trucizną lub środkiem szkodliwym, używana zamiast lub w takich samych celach niemedycznych jak środek odurzający lub substancja psychotropowa.

    Społeczne aspekty narkotyków

    Istnieje szereg substancji przyjmowanych przez ludzi, które wywołują zaburzenia percepcji lub uzależnienie, jednak za przyzwoleniem społecznym nie są one uważane za narkotyki. W różnych kulturach podział ten wygląda odmiennie. Polska należy do kręgu kulturowego, w którym narkotykami nie są nazywane następujące substancje (pomimo udowodnionej szkodliwości i potencjału uzależniającego znacznie przewyższających wiele nielegalnych substancji – dotyczy to zwłaszcza nikotyny i alkoholu):

    • leki przeciwbólowe dostępne bez recepty,
    • kofeina oraz podobne substancje zawarte w kawie, kakao, herbacie, czekoladzie,
    • alkohol etylowy zawarty we wszelkich napojach alkoholowych,
    • nikotyna zawarta w tytoniu.

    Ponadto wiele substancji psychoaktywnych jest syntetyzowanych przez organizm ludzki, co jest zupełnie naturalnym zjawiskiem. Substancjami o takim działaniu są niektóre hormony zwierzęce w tym np. endorfiny.

    Handel narkotykami w wielu krajach jest zabroniony. Odgrywa też nieprzeciętną rolę w prowadzeniu wojen lokalnych jak np. w Afganistanie przeciwko interwencji radzieckiej. Dostawy broni CIA dla powstańców afgańskich były opłacane przez nich przy pomocy opium. To doprowadziło do takiego rozwoju uprawy opium, że Afganistan stał się największym światowym producentem tego narkotyku.

    Szczególną rolę opium odegrało w wojnach przeciwko Chinom w XIX wieku, były to tzw. wojny opiumowe.

    W Polsce zarówno import, produkcja, pośrednictwo w sprzedaży, jak i samo posiadanie części narkotyków jest nielegalne, zgodnie z ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ().

    Polityka i rynek a narkotyki

    Światowa Komisja ds. Polityki Narkotykowej w 2011 roku opublikowała raport, w którym stwierdza, że penalizacja narkotyków kosztuje rocznie 100 mld USD, a dostępność używek i tak rośnie. Karanie za posiadanie i zażywanie narkotyków prowadzi do większej przestępczości, przemocy, korupcji, dyskryminacji i łamania praw człowieka. Światowy rynek narkotykow jest warty 450 mld USD, co czyni go 3 pod względem wielkości (po spożywczym i petrochemicznym). Narkotyki zażywa ok. 250 mln osób.

    Podział narkotyków

    Podział według Światowej Organizacji Zdrowia

    • Opiaty np. heroina, morfina
    • Psychostymulanty np. amfetamina, metamfetamina
    • Kokaina
    • Marihuana i haszysz
    • Narkotyk
    • Halucynogeny np. DMT
    • Psychodeliki np. LSD-25
    • Środki lotne – kleje
    • Leki uspokajające i barbiturany
    • Nikotyna
    • Alkohol
    • Steroidy

    Podział według działania fizjologicznego

    Podział substancji psychoaktywnych przyjęty przez Interpol i stosowany w farmakologii:

    • Stymulanty czyli substancje pobudzające ośrodkowy układ nerwo
    • Amfetamina i jej pochod
    • Efedryna i jej steroizome
    • N-metyloksantyny: kofeina, teofilina, teobromina
  • Depresanty czyli substancje działające opóźniająco na ośrodkowy układ nerwo
    • Benzodiazepiny, np. diazepam, flunitrazepam
    • Depresanty nasen
    • Opioidy, np. opium, kodeina, tramadol, morfina, heroina, metadon
    • Psychodeliki czyli substancje wywołujące zaburzenia w ośrodkowym układzie nerwow
      • delirianty, np. skopolamina, atropina
      • pozostałe psychodeliki np. Salvinorin A
      • psychodeliki stymulacyjne, np. MDMA, MDA, meskalina, DOM, LSD-25, AMT, DMT
      • dysocjanty, np. podtlenek azotu, ketamina
      • Konopie indyjskie i ich pochodne, np. THC, są wyróżniane jako osobna grupa ponieważ wykazują działanie i stymulacyjne i depresyjne, a ponadto posiadają cechy psychodelików ( w zależności od odmiany ).
      • Narkotyki miękkie i twarde

        Często narkotyki dzieli się na miękkie i twarde, choć kryterium podziału nie jest jasno ustalone. Jako twarde najczęściej określa się te, których używanie prowadzi do silnego uzależnienia, zwłaszcza kiedy jest połączone z poważnymi następstwami zdrowotnymi. Za miękkie uznaje się te, które uzależniają w dużo mniejszym stopniu lub wcale. Podział narkotyków na miękkie i twarde ma znaczenie w prawie Holandii, gdzie używanie "narkotyków miękkich" jest legalne.

        Do narkotyków twardych najczęściej zalicza się kokainę i opioidy takie jak heroina czy morfina, natomiast do miękkich najczęściej marihuanę, haszysz, grzyby psylocibinowe i .

        Sporną kwestią jest klasyfikacja psychodelików. W tej grupie znajduje się wiele substancji, które, mimo że mogą być groźne dla zdrowia, nie wywołują uzależnienia, stąd przez niektórych nie są one w ogóle traktowane jak narkotyki. Holenderska polityka tolerowania miękkich narkotyków uznaje syntetyczne psychodeliki, takie jak LSD i MDMA za narkotyki twarde, chociaż mają działanie bardzo podobne do psychodelików naturalnych, takich jak meskalina (pejotl), która jest w Holandii legalna w nieprzetworzonej formie. W Polsce wszystkie wymienione substancje są nielegalne. Wiele z tych substancji mimo iż u nieodpowiedzialnego użytkownika może wywołać zaburzenia psychiczne, często jest pomocne w leczeniu uzależnień od innych, groźniejszych dla zdrowia substancji psychoaktywnych.

        Stanowiska religii wobec używania narkotyków

        Stanowisko Kościoła katolickiego

        Kościół katolicki potępia jakiekolwiek używanie narkotyków (poza ścisłym wskazaniem lekarskim), gdyż uważa, że są one bardzo szkodliwe dla zdrowia i mogą nawet prowadzić do utraty życia 2291. Dlatego głeboko niemoralny jest również przemyt, handel oraz nielegalna produkcja narkotyków. Niemniej Kościół Katolicki do narkotyków nie zalicza nikotyny ani alkoholu, ten drugi stosując rytualnie. Zaleca natomiast umiarkowanie.

        Stanowisko islamu

        Bezwzględnie zabronione jest przyjmowanie jakichkolwiek substancji odurzających. Szczególny nacisk położony jest na alkohol, jako substancję najpopularniejszą, jednak zakaz obejmuje wszelkie substancje mogące sprzyjać popełnieniu innych grzechów. Nie wolno ich stosować, posiadać, handlować nimi ani przebywać w towarzystwie, gdy są zażywane. Jednakże wszędzie w zasięgu kultury muzułmańskiej spożywana jest marihuana oraz może przede wszystkim haszysz, co jest najczęściej społecznie akceptowane nieraz nawet bardziej niż spożywanie alkoholu.buddyzmu

        Żadna ze Ścieżek nie zabrania wprost narkotyków, tak jak zabraniają np. rzeźnictwa. Jedynie buddyjscy mnisi składają przyrzeczenia unikania jakiejkolwiek formy odurzania się.

        Stanowisko judaizmu

        Tora nie zabrania wprost stosowania narkotyków. Niemniej judaizm nakazuje przestrzegać prawa miejsca, w którym żyd mieszka, o ile nie jest to sprzeczne z wymogami wiary. Jest jednak zabronione niszczenie własnego ciała – niemniej nie jest to przepis jednoznaczny.

        Narkotyk

        Lazare Nicolas Marguerite Carnot

        Lazare Nicolas Marguerite Carnot

        Lazare Nicolas Marguerite Carnot (ur. 13 maja 1753 w Nolay, zm. 2 sierpnia 1823 w Magdeburgu), francuski polityk, matematyk i generał pochodzący ze znanej rodziny matematyków, fizyków i polityków Carnot. Uzyskał tytuł hrabiego.

        Nazywany był też Wielkim Carnotem. Z zawodu inżynier wojskowy, który przez znakomite zorganizowanie wojsk republikańskich przyczynił się znacznie do ich zwycięstwa. Rozpoczął swą karierę polityczną jako deputowany do Zgromadzenia Prawodawczego, później do Konwentu Narodowego. Jako członek Komitetu Ocalenia Publicznego organizował wojskowość francuską. Pracując w tej dziedzinie od sierpnia 1793 roku, wystawił 14 armii, oddając Francji wielkie zasługi. Nazwano go organizatorem zwycięstwa. Od 4 listopada 1795 do 5 września 1797 wchodził w skład dyrektoriatu – władzy najwyższej republiki francuskiej.

        Zbliżając się poglądami politycznymi do jakobinów, jednocześnie był wrogiem wszelkiego działania przeciw konstytucji, dlatego nie wziął udziału w zamachu w 1797 roku. Musiał uciekać do Genewy, a następnie do Augsburga przed prześladowaniem politycznym. Przez Napoleona Bonapartego został mianowany ministrem wojny w 1800 roku. Niebawem jednak wystąpił konflikt między szczerym republikanizmem Carnota, a dążeniami Napoleona. Carnot podał się do dymisji w 1804 roku, a do służby wojskowej powrócił dopiero w 1814 roku, kiedy to dowodził obroną Antwerpii. Przez okres 100 dni w 1815 roku, sprawował urząd ministra spraw wewnętrznych. Po klęsce pod Waterloo skłaniał Napoleona do stawienia dalszego oporu. Po powrocie Burbonów wygnany z Francji, wyjechał do Warszawy, a następnie do Magdeburga, gdzie osiedlił się na stałe. Pochowany w Panteonie.

        Lazare Nicolas Marguerite Carnot

        W matematyce był jednym z twórców geometrii nowoczesnej. Znane są jego prace dotyczące geometrii rzutowej i analizy matematycznej.

        Jego 2 synowie

        Jego nazwisko pojawiło się na liście 72 nazwisk na wieży Eiffla.

        Lazare Nicolas Marguerite Carnot

        Bydło

        Rogacizna owo udomowione formy, pochodzące od chwili takich dzikich gatunków ssaków, j

        Dorosłe samce bydła nazywa się bykami (młode samce – byczkami), samice – krowami (samice do góry 6 miesięcy, nim pierwszym wycieleniem – jałówkami), młode – cielakami.

        Bydło zalicza się do przeżuwaczy, a co za tym idzie posiada charakterystyczną dla tej grupy zwierząt budowę i fizjologię układu pokarmowego.

        W węższym znaczeniu nazwa "bydło" odnosi się do przedstawicieli gatunku "bydło domowe" ("Bos taurus"Nazwa uznana decyzją Międzynarodowej Komisji Nomenklatury Zoologicznej, 2003 (zob. Nomenklatura zoologiczna)) pochodzącego od tura, oraz jego podgatunku (nieraz traktowanego jak osobny gatunek) – zebu ("Bos taurus indicus" albo "Bos indicus"), występującego w strefie klimatów gorących.

        Pogłowie bydła (bydło domowe i bawoły) na świecie w 2009 oszacowano na ponad 1,5 mld sztuk. Według danych FAO z 2010, głównymi producentami są Indie – 321 mln, Brazylia – 211 mln, Chiny – 107 mln i USA – 94 mln.

        Bydło

        Zwierzęta gospodarskie mniejsze od bydła są nazywane trzodą.

        Heraldyka

        Bydło w herbach szlacheckich, miejskich, terytorialnych, państwowych.

        Czesław Białobrzeski

        Czesław Białobrzeski (ur. 31 sierpnia 1878 w Powszechoniach niedaleko Jarosławia, Federacja Rosyjska, zm. 12 października 1953 w Warszawie) – polski fizyk teoretyk i astrofizyk.

        Biografia

        W latach 1896–1901 studiował na Uniwersytecie Kijowskim. Studia kontynuował w latach 1908–1910 w Paryżu u prof. Langevina w Collège de France.

        W roku 1914 został profesorem na Uniwersytecie Kijowskim. Po I wojnie światowej zorganizował Polskie Kolegium Uniwersyteckie, na czele którego stanął. W roku 1919 przyjechał w nowe granice odrodzonej Polski i objął katedrę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dwa lata później przeniósł do Warszawy, gdzie objął katedrę na Uniwersytecie Warszawskim, a wkrótce potem został członkiem Polskiej Akademii Umiejętności (od 1921) (po roku 1952 Polskiej Akademii Nauk). Był również członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (od 1922) i Akademii Nauk Technicznych (od 1923).

        Na Uniwersytecie Warszawskim zorganizował w 1931 roku nowoczesną, jak na owe czasy, pracownię doświadczalną, mieszczącą się przy ulicy Oczki 3. W pracowni – wraz ze swoimi asystentami Ignacym Adamczewskim, Stanisławem Mrozowskim i innymi – prowadził badania z dziedziny spektroskopii, dielektryków, promieniowania kosmicznego.

        W latach 1934-1938 pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Fizycznego. W 1938 zorganizował w Warszawie konferencję naukową na temat nowych teorii fizycznych, na którą przyjechał m.in. Niels Bohr.

        Po zajęciu Polski przez Niemców w 1939 w New York Timesie pojawiła się notatka o rozstrzelaniu profesora. Wywołało to poruszenie w środowiskach emigracyjnych. Doktorant Białobrzeskiego – Myron Mathison napisał w 1940 krótki nekrolog profesora opublikowany w Nature.

        W czasie II Wojny Światowej zorganizował w swoim laboratorium przy ulicy Oczki 3 placówkę usługową dla służb miejskich, będącą przykrywką dla tajnego nauczania i badań. Laboratorium zniszczone zostało podczas sowieckich nalotów na Warszawę z 20 na 21 sierpnia 1942.

        Po wojnie zajmował się odtworzeniem zniszczonego podczas nalotów dzieła o podstawach poznawczych fizyki. Żył samotnie.

        Praca naukowa

        Czesław Białobrzeski jest autorem około 100 prac z zakresu termodynamiki, teorii względności, teorii kwantów, teorii budowy i ewolucji gwiazd, spektrografii, astrofizyki oraz filozofii fizyki. Zwrócił uwagę na rolę promieniowania w utrzymaniu stabilności gwiazd. Prace dotyczące tego zagadnienia opublikowane w 1911 roku przyniosły mu światowe uznanie. W zakresie filozofii rozważał zagadnienia indeterminizmu w aspekcie fizycznymNa XXXV. Zjeździe Fizyków Polskich w Białymstoku prof. Andrzej Kajetan Wróblewski (Instytut Fizyki Doświadczalnej UW) przedstawił referat nt. „Fizyka w Polsce wczoraj, dziś i jutro” – krótką charakterystykę fizyki w Polsce XX w. Zaprezentował wskaźniki bibliometryczne, liczby dotyczące stopni i tytułów naukowych oraz liczby studentów fizyki. W podsumowaniu ocenił wkład Polaków do światowej fizyki XX w., wyodrębniając przede wszystkim – poza Marią Skłodowską-Curie (która w światowych zestawieniach jest wymieniana jako obywatelka francuska) – czterech fizyków, którzy dokonali odkryć na miarę Nagrody Nob

        Bitwa morska pod Curzolą

        Bitwa morska pod Curzolą (Korčulą) – starcie zbrojne, które miało miejsce dnia 8 września 1298 r. w trakcie II wojny Wenecji z Genuą.

        Flota wenecka pod dowództwem admirała Andrei Dandolo pokonana została przez Genueńczyków pod wodzą admirała Lamba Dorię, który zwycięstwo swe zawdzięcza niespodziewanym dla przeciwnika manewrem floty rezerwowej.

        Przed bitwą

        W czasach średniowiecza w Italii powstały cztery tzw. republiki morskie (repubbliche marinare): Wenecja, Genua, Piza i Amalfi. Początkowo miasta te, czasami działając wspólnie, zwalczały Saracenów i Maurów, a także inne ludy arabskie, najeżdżające wielokrotnie obszary basenu śródziemnomorskiego, w tym wybrzeża Italii. Wojska republik brały udział w licznych krucjatach, budując na wybrzeżach gęstą sieć osad handlowych, przynoszących olbrzymie zyski. Ponieważ zdobywcy, zarówno w sprawach handlowych, jak również militarnych, działali często w sąsiadujących rejonach, po krótkim czasie doszło do nieporozumień pomiędzy czterema republikami. Niejednokrotnie nieporozumienia te doprowadziły do krwawych wojen.

        Już w XII wieku republika Pizy pokonała swojego głównego konkurenta – Amalfi. Jednak 6 sierpnia 1284 r. w bitwie morskiej pod Melorią Piza uległa flocie Genui i sama wypadła z rywalizacji śródziemnomorskiej.

        Bitwa morska pod Curzolą była jedną z wielu bitew toczonych przez obie najsilniejsze republiki – Wenecję i Genuę. Flota republiki Genui była zdecydowanie potężniejsza, mimo to w wojnie z lat 13781381 została ostatecznie pokonana przez Wenecję.

        Od 1270 r. pomiędzy obiema stronami panowało zawieszenie broni, co było spowodowane walkami Genui z Pizą i koncentrowaniu się na sprawach handlowych z Orientem. Szlaki handlowe Genueńczyków prowadziły w okolice Morza Czarnego , a stamtąd przez Persję aż do legendarnego Cathay. W roku 1291 stosunki z Wenecją ponownie się zaostrzyły. Dwa lata później doszło do pierwszych walk. Wtedy to siedem genueńskich okrętów handlowych zostało zajętych przez cztery weneckie galery. Po tym zdarzeniu Genua wysłała swoich posłańców do Wenecji, chcąc pokojowo zażegnać konflikt. Misja dyplomatyczna zakończyła się jednak niepowodzeniem, co zapoczątkowało wybuch kolejnej wojny.

        Bitwa

        W połowie sierpnia 1298 r. 78 galer pod wodzą admirała Lamba Doria opuściło port w Genui. Początkowo flota skręciła w okolicach wybrzeża jońskiego, po czym wdarła się na zajęte przez Wenecje wody Adriatyku. Tam Genueńczycy przeszukali posiadłości weneckie na wybrzeżu Dalmacji. W trakcie wyprawy w pobliżu Korčuli 7 września 1298 r. flota natknęła się na 98 galer weneckich dowodzonych przez admirała Andreę Dandolo. Początkowo Doria unikał starcia uważnie oceniając siły przeciwnika i wyczekując pomyślnych warunków pogodowych. Wenecjanie działania te zinterpretowali jako tchórzostwo, nieco się rozprężając. Następnego ranka doszło jednak do bitwy. Początkowo Doria trzymał swoją flotę blisko wybrzeża, chcąc uniknąć okrążenia i wykorzystać wschodni wiatr. Dopiero po tym uderzył całą siłą na przeciwnika. Genueńczycy włamali się w szyk okrętów weneckich, gdzie doszło do gwałtownej toczonej ze zmiennym szczęściem walki. Podobnie jak podczas bitwy pod Melorią, Genueńczycy dysponowali w oddaleniu siłami rezerwowymi, które w decydującym momencie na rozkaz Dorii uderzyły na uwikłane w bój okręty weneckie.

        Walka była bardzo gwałtowna i brutalna. W końcu Genueńczykom udało się uzyskać przewagę, co przejawiło się zdobyciem okrętu flagowego wroga. Pojmany admirał Andrea Dandolo miał jakoby zareagować na hańbę porażki samobójstwem. Podobno uderzał on głową w maszt (do którego był przywiązany wraz z innymi jeńcami) tak długo, aż w końcu padł martwy. Inne źródła podają jednak że padł w boju. Wenecjanie utracili 84 okręty, z których 18 jako łupy wojenne zostało zabrane przez przeciwnika do Genui. Śmierć poniosło 9 tys. marynarzy weneckich, 7 tys. natomiast dostało się do niewoli. Jednym z najsłynniejszych jeńców weneckich był Marco Polo, który w niewoli spisał swoje słynne relacje z podróży do Azji i na Daleki Wschód.

        Po bitwie

        Bitwa pod Curzolą ukazała siłę floty genueńskiej, która aż do końca XIV w. stała się niepokonana w regionie. Admirał Lamba Doria za swoje zwycięstwo otrzymał pałac w Genui. W przeciwieństwie do Pizy, Wenecja nie zamierzała wycofać się ze swoich posiadłości i prowadzenia tam handlu. Po jakimś czasie republika odbudowała flotę, ponownie zagrażając Genui.

        The Moonglows

        The Moonglows
        The Moonglows

        The Moonglows – amerykańska zgrupowanie rockowa powstała w 1951. Grupa zaliczana jest do najwybitniejszych zespołów reprezentujący gatunek rhythm and blues, choć rozpoczynała jako typowy przedstawiciel doo wop. Technika wokalna, grupa przewyższała wszystkie inne grupy swojej epoki. W grupie debiutował słynny z solowej kariery Marvin Gaye. Do największych przebojów grupy należą Sincerely, Most of All i See Saw

        W 2000 grupa została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.

        W grupie występowali

          The Moonglows
          The Moonglows
        • Prentiss Barnes śpiew
        • John Brown śpiew
        • Harvey Fuqua śpiew
        • Marvin Gaye śpiew
        • Pete Graves (wł. Alexander Graves) (ur. 17 kwietnia, 1930)(zm. 15 października, 2006) śpiew
        • Billy Johnson (zm. 29 kwietnia, 1987) gitara
        • Bobby Lester (ur. 13 stycznia, 1930) śpiew
        • Chuck Lewis gitara basowa
        • Doc Williams śpiew

        Dyskografia

        • 1959 Look, It’s the Moonglows
        • 1964 The Moonglows
        • 1972 The Return of the Moonglows
        • 1991 Sincerely
        • 1992 On Stage (Live)
        The Moonglows
        The Moonglows