Edward Szczepanik

Biogram

Edward Franciszek Szczepanik urodził się 22 sierpnia 1915 w Suwałkach, na przestrzeni jak kraina był częścią imperialnej Rosji poniżej okupacją niemiecką.

Lata młodości

E.F.Szczepanik uczęszczał aż do Gimnazjum Męskiego (aktualnie I Liceum Ogólnokształcące) w Suwałkach, a następnie w Warszawie do Szkoły Głównej Handlowej, którą ukończył w 1936 roku uzyskując tytuł magistra na Wydziale Ekonomii Politycznej pod kierunkiem profesora Edward Lipińskiego. W czasie pełnienia zasadniczej służby wojskowej stacjonował w Oficerskiej Szkole Artylerii 29 Pułku Artylerii Lekkiej. Po odbyciu służby wojskowej, uzyskał stypendium naukowe Londyńskiej Szkoły Ekonomicznej (LSE) na studia pod kierunkiem profesorów Lionel Robbins, Friedrich Hayek i Paul Narcyz Rosenstein-Rodan. Po powrocie ze stypendium został asystentem na Wydziale Ekonomii Politycznej SGH. Po przerwie spowodowanej wojną, kontynuował edukację uzyskując tytuł magistra nauk ekonomicznych na LSE w 1953 r., a następnie tytuł doktorancki w 1956 r. Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie i jego prezes w latach 1981-2003.

II wojna światowa

Podczas Inwazji na Polskę, Szczepanik był internowany na Litwie, a później pojmany przez władze sowieckie. W okresie od 1940 do 1942 r. był więźniem sowieckich łagrów w obozie w Kozielsku i na Półwyspie Kolskim. Po uwolnieniu w następstwie wybuchu wojny niemiecko-rosyjskiej i podpisaniu paktu Sikorski-Majski, trafił do II Korpusu WP gen. Władysława Andersa. Jako oficer (a następnie major) Wojska Polskiego, służył w Piątym Pułku Artylerii Polskiej biorąc udział w bitwach o Monte Cassino, Anconę i Bolonię. Był jednym z pierwszych żołnierzy Wojsk Alianckich wkraczających do Bolonii. Służył także jako oficer łącznikowy w Drużynie Szkoleniowej Artylerii Królewskiej dowodzonej przez pułkownika R.R. Hoare. W 1945 r. został odznaczony Krzyżem Walecznych, a w roku następnym otrzymał Krzyż Zasługi z Mieczami, jak również kilka innych odznaczeń polskich i brytyjskich.

Rodzina

Edward Szczepanik poślubił Hannę Marię Janikowską 29 czerwca 1946 w Rzymie. Mieli czworo dzieci Barbarę, Tadeusza, Zofię i Tomasza, wszyscy urodzeni w Londynie.

Kariera zawodowa

Kariera Szczepanika jako ekonomisty objęła wiele placówek oświatowych, wliczając w to stanowis

  • wykładowca pomocniczy – w Warszawskiej Szkole Głównej Handlowej, (19381939)
  • profesor pomocniczy – na Uniwersytecie Polskim w Londynie, (19471953)
  • starszego wykładowca – na Uniwersytecie w Hongkongu (19531961)
  • doradca – w grupie doradczej Uniwersytetu Harvarda w Karachi, Pakistan (19611963)
  • starszy pracownika badawczego – na Uniwersytecie Sussex w Anglii (19781981)
  • profesor ekonomii – Polski Uniwersytet na Obczyźnie (PUNO) w Londynie (19812005)

Poza tym, E.F. Szczepanik udzielał konsultacji dla następujących organizac

  • Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (UNHCR – United Nations High Commission for Refugees), Hongkong (1954)
  • Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Azji i Dalekiego Wschodu (ECAFE – United Nations Economic Commission for Asia and the Far East), Bangkok, Tajlandia (1956)
  • Międzynarodowej Organizacji Kawy (ICO – International Coffee Organisation), Londyn (1975)

ONZ – jako pierwszy doradca do spraw Hongkongu od 1954 do 1955 r.

  • Organizacji do Spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w okresie od 1963 do 1977 r.

Polityka Polska

Szczepanik był założycielem i Prezesem polskiego Instytut Badań Zagadnień Krajowych w Londynie od 1951 do 1953 r. i od 1983 do 1986 r. W okresie od 1963 do 1977 r. pełnił również funkcję polskiego przedstawiciela do Stolicy Apostolskiej w Rzymie – jednej z dwóch funkcji sprawowanych dla Polskiego Rządu na uchodźstwie. Był także członkiem Zarządu Rady Porozumiewawczej Badań nad Polonią i Prezesem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie (PTNO) w Londynie. W 1981 r. został Ministrem Spraw Wewnętrznych i wicepremierem Polskiego Rządu na uchodźstwie. 7 kwietnia 1986 r. został desygnowany na stanowisko Premiera Rządu na Uchodźstwie. Po śmierci Kaziemierza Sabbata, jego następca Ryszard Kaczorowski jako Prezydent Polski na uchodźstwie poprosił E.F.Szczepanika o kontynuację sprawowania funkcji szefa rządu. Przestał sprawować ten urząd w 1990 r. wskutek przekazania insygniów władzy przez Ryszarda Kaczorowskiego Lechowi Wałęsie jako "Prezydentowi Rzeczypospolitej wybranemu przez polski naród w wolnych wyborach powszechnych". Gabinet Szczepanika popierał działania Ryszarda Kaczorowskiego w kwestii przekazania insygniów władzy do kraju.

Odznaczenia i wyróżnienia

E.F.Szczepanik otrzymał w 1981 r. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (Rząd Polski na uchodźstwie). W 1982 r. uzyskał tytuł honorowego obywatela swojego rodzinnego miasta Suwałk. W 1985 r. w Londynie Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na Wygnaniu odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta. W 1989 r. otrzymał Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski. W 1995 r. Szkoła Główna Handlowa w Warszawie przyznała mu tytuł doktora honoris causa. W 1996 r. E.F.Szczepanik otrzymał od Starosty Powiatu Suwałki Medal za Zasługi dla Powiatu Suwalskiego, a od Ministra Kultury, Medal za Zasługi dla Kultury Polskiej.

E.F.Szczepanik zmarł 11 października 2005 w Worcestershire. Jego prochy zostały złożone na cmentarzu w jego rodzinnym mieście Suwałkach.

Publikacje

  • 1938 Zagadnienia neutralnego pieniądza. (Warszawa, 1938)
  • 1953 Zarys polityki dobrobytu gospodarczego. (Londyn, 1953)
  • 1954 A study in the economic problems of central & eastern Europe (Seria wykładów o problemach ekonomicznych Europy Wschodniej i Centralnej). Lectures. (Londyn, 1954)
  • 1955 co-author (we współpracy z) MA, Ronald A., The National Income of Hong Kong, 1947-1950 (Dochód Narodowy Hongkongu). (Hong Kong University Pre
  • 1956 The Cost of Living in Hong Kong (Koszty utrzymania w Hongkongu). (Hong Kong University Pre
  • 1958 The Economic Growth of Hong Kong (with special reference to the post-war industrialisation). (Wzrost ekonomiczny Hongkongu) (University of London / Oxford University Pre
  • 1960 Edytor, The Economic Role of Middlemen and Co-operatives in Indo-Pacific Fisheries. (” Funkcja gospodarcza pośredników i spółdzielczości w rybołówstwie basenu Oceanu Spokojnego i Indyjskiego ”) (Food and Agriculture Organization of the United Nations, Rzym, 1960)
  • 1962 Editor, Economic and social problems of the Far Ea
  • 1965 National accounting as a tool of economic planning. (Rachunkowość jako narzędzie planowania gospodarczego). (Wykłady). (Mouton & Co.: Haga, 1965)
  • 1976 Agricultural policies at different levels of development. (Polityka rolna na różnych etapach rozwoju) (Rzym, 1976)
  • 1979 Kształtowanie się poglądów polskiego ruchu oporu na politykę gospodarczą. (London, 1979)
  • 1985 we współpracy z Duchêne, François, New limits on European agricultu
  • 1985 Edytor, Napaść sowiecka i okupacja polskich ziem wschodnich, wrzesień 1939 : praca zbiorowa pod auspicjami. (Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Polska Fundacja Kulturalna, Londyn, 1985) ISBN 0-85065-165-4 / (Wars
  • 1986 Edytor, Kongres Kultury Polskiej Ojczyzna w serca
  • 2003 Edytor, The Polish Cultural And Scientific Heritage at the Dawn of the Third Millennium (Polskie Dziedzictwo Kulturalne i Naukowe na Progu Trzeciego Tysiąclecia) (Polish Society of Arts and Sciences Abroad/ Polskie Towarzystwo Naukowe na Obczyźnie, 240 King Street, London, W6 ORF, 2003)

Hymn Barbadosu

In Plenty and In Time of Need (W obfitości dodatkowo potrzebie) owo hymn państwowy Barbadosu. Słowa napisał Irving Burgie, a muzykę skomponował C. Van Roland Edwards. Pieśń została przyjęta jako hymn w 1966 roku.

In Plenty and In Time of Need

In plenty and in time of need
When this fair land was young
Our brave forefathers sowed the seed
From which our pride is sprung,
A pride that makes no wanton boast
Of what it has withstood
That binds our hearts from coast to coast –
The pride of nationhood

Chor

The Lord has been the people’s guide
For past three hundred years.
With him still on the people’s side
We have no doubts or fears.
Upward and onward we shall go,
Inspired, exulting, free,
And greater will our nation grow
In strength and unity.

W obfitości i potrzebie

W obfitości i potrzebie
Gdy ta piękna ziemia była młoda
Nasi dzielni przodkowie zasiali ziarno
któremu zawdzięczamy naszą dumę,
Duma która nie jest żadną rozwiązłą przechwałką
Jest wieczna
Od wybrzeża do wybrzeża łączy nasze serca –
Duma narodu

Hymn Barbadosu

Refren:
My lojalni synowie i córki
Co umiemy niniejszym wykonujemy
Te pola i pagórki dawniej zabrane
Są teraz naszą ziemią.
Zapisaliśmy się na kartach historii
Z wielką nadzieją,
Bezwzględnie chroniąc naszego dziedzictwa,
Silni kowale własnego losu

Pan przewodził ludowi
Przez trzy stulecia
Z nim po naszej stronie
Obca nam była niepewność i strach.
Wciąż kroczymy naprzód,
Natchnieni, triumfujący, wolni,
I wciąż nasz naród będzie rósł
W siłę i jedność

Hymn Barbadosu

Bydło

Rogacizna owo udomowione formy, pochodzące od chwili takich dzikich gatunków ssaków, j

Dorosłe samce bydła nazywa się bykami (młode samce – byczkami), samice – krowami (samice do góry 6 miesięcy, nim pierwszym wycieleniem – jałówkami), młode – cielakami.

Bydło zalicza się do przeżuwaczy, a co za tym idzie posiada charakterystyczną dla tej grupy zwierząt budowę i fizjologię układu pokarmowego.

W węższym znaczeniu nazwa "bydło" odnosi się do przedstawicieli gatunku "bydło domowe" ("Bos taurus"Nazwa uznana decyzją Międzynarodowej Komisji Nomenklatury Zoologicznej, 2003 (zob. Nomenklatura zoologiczna)) pochodzącego od tura, oraz jego podgatunku (nieraz traktowanego jak osobny gatunek) – zebu ("Bos taurus indicus" albo "Bos indicus"), występującego w strefie klimatów gorących.

Pogłowie bydła (bydło domowe i bawoły) na świecie w 2009 oszacowano na ponad 1,5 mld sztuk. Według danych FAO z 2010, głównymi producentami są Indie – 321 mln, Brazylia – 211 mln, Chiny – 107 mln i USA – 94 mln.

Bydło

Zwierzęta gospodarskie mniejsze od bydła są nazywane trzodą.

Heraldyka

Bydło w herbach szlacheckich, miejskich, terytorialnych, państwowych.

Bitwa morska pod Curzolą

Bitwa morska pod Curzolą (Korčulą) – starcie zbrojne, które miało miejsce dnia 8 września 1298 r. w trakcie II wojny Wenecji z Genuą.

Flota wenecka pod dowództwem admirała Andrei Dandolo pokonana została przez Genueńczyków pod wodzą admirała Lamba Dorię, który zwycięstwo swe zawdzięcza niespodziewanym dla przeciwnika manewrem floty rezerwowej.

Przed bitwą

W czasach średniowiecza w Italii powstały cztery tzw. republiki morskie (repubbliche marinare): Wenecja, Genua, Piza i Amalfi. Początkowo miasta te, czasami działając wspólnie, zwalczały Saracenów i Maurów, a także inne ludy arabskie, najeżdżające wielokrotnie obszary basenu śródziemnomorskiego, w tym wybrzeża Italii. Wojska republik brały udział w licznych krucjatach, budując na wybrzeżach gęstą sieć osad handlowych, przynoszących olbrzymie zyski. Ponieważ zdobywcy, zarówno w sprawach handlowych, jak również militarnych, działali często w sąsiadujących rejonach, po krótkim czasie doszło do nieporozumień pomiędzy czterema republikami. Niejednokrotnie nieporozumienia te doprowadziły do krwawych wojen.

Już w XII wieku republika Pizy pokonała swojego głównego konkurenta – Amalfi. Jednak 6 sierpnia 1284 r. w bitwie morskiej pod Melorią Piza uległa flocie Genui i sama wypadła z rywalizacji śródziemnomorskiej.

Bitwa morska pod Curzolą była jedną z wielu bitew toczonych przez obie najsilniejsze republiki – Wenecję i Genuę. Flota republiki Genui była zdecydowanie potężniejsza, mimo to w wojnie z lat 13781381 została ostatecznie pokonana przez Wenecję.

Od 1270 r. pomiędzy obiema stronami panowało zawieszenie broni, co było spowodowane walkami Genui z Pizą i koncentrowaniu się na sprawach handlowych z Orientem. Szlaki handlowe Genueńczyków prowadziły w okolice Morza Czarnego , a stamtąd przez Persję aż do legendarnego Cathay. W roku 1291 stosunki z Wenecją ponownie się zaostrzyły. Dwa lata później doszło do pierwszych walk. Wtedy to siedem genueńskich okrętów handlowych zostało zajętych przez cztery weneckie galery. Po tym zdarzeniu Genua wysłała swoich posłańców do Wenecji, chcąc pokojowo zażegnać konflikt. Misja dyplomatyczna zakończyła się jednak niepowodzeniem, co zapoczątkowało wybuch kolejnej wojny.

Bitwa

W połowie sierpnia 1298 r. 78 galer pod wodzą admirała Lamba Doria opuściło port w Genui. Początkowo flota skręciła w okolicach wybrzeża jońskiego, po czym wdarła się na zajęte przez Wenecje wody Adriatyku. Tam Genueńczycy przeszukali posiadłości weneckie na wybrzeżu Dalmacji. W trakcie wyprawy w pobliżu Korčuli 7 września 1298 r. flota natknęła się na 98 galer weneckich dowodzonych przez admirała Andreę Dandolo. Początkowo Doria unikał starcia uważnie oceniając siły przeciwnika i wyczekując pomyślnych warunków pogodowych. Wenecjanie działania te zinterpretowali jako tchórzostwo, nieco się rozprężając. Następnego ranka doszło jednak do bitwy. Początkowo Doria trzymał swoją flotę blisko wybrzeża, chcąc uniknąć okrążenia i wykorzystać wschodni wiatr. Dopiero po tym uderzył całą siłą na przeciwnika. Genueńczycy włamali się w szyk okrętów weneckich, gdzie doszło do gwałtownej toczonej ze zmiennym szczęściem walki. Podobnie jak podczas bitwy pod Melorią, Genueńczycy dysponowali w oddaleniu siłami rezerwowymi, które w decydującym momencie na rozkaz Dorii uderzyły na uwikłane w bój okręty weneckie.

Walka była bardzo gwałtowna i brutalna. W końcu Genueńczykom udało się uzyskać przewagę, co przejawiło się zdobyciem okrętu flagowego wroga. Pojmany admirał Andrea Dandolo miał jakoby zareagować na hańbę porażki samobójstwem. Podobno uderzał on głową w maszt (do którego był przywiązany wraz z innymi jeńcami) tak długo, aż w końcu padł martwy. Inne źródła podają jednak że padł w boju. Wenecjanie utracili 84 okręty, z których 18 jako łupy wojenne zostało zabrane przez przeciwnika do Genui. Śmierć poniosło 9 tys. marynarzy weneckich, 7 tys. natomiast dostało się do niewoli. Jednym z najsłynniejszych jeńców weneckich był Marco Polo, który w niewoli spisał swoje słynne relacje z podróży do Azji i na Daleki Wschód.

Po bitwie

Bitwa pod Curzolą ukazała siłę floty genueńskiej, która aż do końca XIV w. stała się niepokonana w regionie. Admirał Lamba Doria za swoje zwycięstwo otrzymał pałac w Genui. W przeciwieństwie do Pizy, Wenecja nie zamierzała wycofać się ze swoich posiadłości i prowadzenia tam handlu. Po jakimś czasie republika odbudowała flotę, ponownie zagrażając Genui.

Czesław Białobrzeski

Czesław Białobrzeski (ur. 31 sierpnia 1878 w Powszechoniach niedaleko Jarosławia, Federacja Rosyjska, zm. 12 października 1953 w Warszawie) – polski fizyk teoretyk i astrofizyk.

Biografia

W latach 1896–1901 studiował na Uniwersytecie Kijowskim. Studia kontynuował w latach 1908–1910 w Paryżu u prof. Langevina w Collège de France.

W roku 1914 został profesorem na Uniwersytecie Kijowskim. Po I wojnie światowej zorganizował Polskie Kolegium Uniwersyteckie, na czele którego stanął. W roku 1919 przyjechał w nowe granice odrodzonej Polski i objął katedrę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Dwa lata później przeniósł do Warszawy, gdzie objął katedrę na Uniwersytecie Warszawskim, a wkrótce potem został członkiem Polskiej Akademii Umiejętności (od 1921) (po roku 1952 Polskiej Akademii Nauk). Był również członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (od 1922) i Akademii Nauk Technicznych (od 1923).

Na Uniwersytecie Warszawskim zorganizował w 1931 roku nowoczesną, jak na owe czasy, pracownię doświadczalną, mieszczącą się przy ulicy Oczki 3. W pracowni – wraz ze swoimi asystentami Ignacym Adamczewskim, Stanisławem Mrozowskim i innymi – prowadził badania z dziedziny spektroskopii, dielektryków, promieniowania kosmicznego.

W latach 1934-1938 pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Fizycznego. W 1938 zorganizował w Warszawie konferencję naukową na temat nowych teorii fizycznych, na którą przyjechał m.in. Niels Bohr.

Po zajęciu Polski przez Niemców w 1939 w New York Timesie pojawiła się notatka o rozstrzelaniu profesora. Wywołało to poruszenie w środowiskach emigracyjnych. Doktorant Białobrzeskiego – Myron Mathison napisał w 1940 krótki nekrolog profesora opublikowany w Nature.

W czasie II Wojny Światowej zorganizował w swoim laboratorium przy ulicy Oczki 3 placówkę usługową dla służb miejskich, będącą przykrywką dla tajnego nauczania i badań. Laboratorium zniszczone zostało podczas sowieckich nalotów na Warszawę z 20 na 21 sierpnia 1942.

Po wojnie zajmował się odtworzeniem zniszczonego podczas nalotów dzieła o podstawach poznawczych fizyki. Żył samotnie.

Praca naukowa

Czesław Białobrzeski jest autorem około 100 prac z zakresu termodynamiki, teorii względności, teorii kwantów, teorii budowy i ewolucji gwiazd, spektrografii, astrofizyki oraz filozofii fizyki. Zwrócił uwagę na rolę promieniowania w utrzymaniu stabilności gwiazd. Prace dotyczące tego zagadnienia opublikowane w 1911 roku przyniosły mu światowe uznanie. W zakresie filozofii rozważał zagadnienia indeterminizmu w aspekcie fizycznymNa XXXV. Zjeździe Fizyków Polskich w Białymstoku prof. Andrzej Kajetan Wróblewski (Instytut Fizyki Doświadczalnej UW) przedstawił referat nt. „Fizyka w Polsce wczoraj, dziś i jutro” – krótką charakterystykę fizyki w Polsce XX w. Zaprezentował wskaźniki bibliometryczne, liczby dotyczące stopni i tytułów naukowych oraz liczby studentów fizyki. W podsumowaniu ocenił wkład Polaków do światowej fizyki XX w., wyodrębniając przede wszystkim – poza Marią Skłodowską-Curie (która w światowych zestawieniach jest wymieniana jako obywatelka francuska) – czterech fizyków, którzy dokonali odkryć na miarę Nagrody Nob

Antoni Kępiński

Antoni Ignacy Tadeusz Kępiński (ur. 16 listopada 1918 w Dolinie, zm. 8 czerwca 1972 w Krakowie) – polski psychiatra. Był lekarzem, naukowcem, humanistą i filozofem.

Jest znany miedzy innymi jako twórca koncepcji metabolizmu energetyczno-informacyjnego i psychiatrii aksjologicznej.

Życiorys

Urodził się w Dolinie koło Stanisławowa, edukację odbył w Gimnazjum Nowodworskiego w Krakowie, które ukończył w 1936 roku. Rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które przerwała wojna.

Jako ochotnik uczestniczył w kampanii wrześniowej, a następnie został internowany na Węgrzech, skąd uciekł, przedostając się do Francji. Po przeprawie przez Pireneje do Hiszpanii został zatrzymany przez władze hiszpańskie i uwięziony w obozie koncentracyjnym Miranda de Ebro. Po uwolnieniu udał się do Anglii, gdzie przez krótki czas wchodził w skład Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Ostatecznie w latach 1944-1945 skończył studia medyczne w Edynburgu i uzyskał dyplom w 1946 roku. Wkrótce wrócił do kraju. Swoje losy związał z kliniką psychiatrii Collegium Medicum UJ. Na krótko przed śmiercią w 1972 roku został mianowany profesorem tej katedry. Jego uczniem jest Zdzisław Jan Ryn, który jest jednym z najwytrwalszych kustoszów jego spuścizny.

Antoni Kępiński brał udział w programie leczenia osób więzionych w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu.

Został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.

Publikacje

Antoni Kępiński
Antoni Kępiński

Jego dorobek naukowy to ponad 140 publikacji i wiele książek z których najbardziej znane

  • Lęk
  • Melancholia
  • Podstawowe zagadnienia współczesnej psychiatrii
  • Poznanie chorego
  • Psychopatie
  • Psychopatologia nerwic
  • Refleksje oświęcimskie
  • Rytm życia
  • Schizofrenia
  • Z psychopatologii życia seksualnego

Bibliografia

  • Krzysztof Murawski Jaźń i sumienie. Wybrane zagadnienia rozwoju wewnętrznego człowieka w pracach C.G. Junga i A. Kępińskiego, Ossolineum Wrocław 1983.
  • A. Jakubik, J. Masłowski Antoni Kępiński – człowiek i dzieło, PZWL, Warszawa 1981, s. 25.
  • J. Tischner „Filozofia wypróbowanej nadziei” w: „Znak”, 26(1974), nr 237, s. 331-345.
  • Pytel M. „Odbiór prac Antoniego Kępińskiego przez studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego w 25 lat po jego śmierci.” Praca magisterska napisana pod kierunkiem prof. Z. Ryna, Collegium Medicum UJ, Kraków 1998. Maszynopis.
Antoni Kępiński

Afera Orlenu

Modrzejewskiego zatrzymano na opinia pozytywna prokuratury. Akcję zatrzymania koordynował Ryszard Bieszyński, kierownik Zarządu Śledczego Urzędu Ochrony Państwa. Akcja już wówczas wzbudziła duże kontrowers

W 2004 roku Wiesław Kaczmarek ujawnił w wywiadzie dla Gazety Wyborczej opublikowanym 2 kwietnia, że rzeczywistym celem zatrzymania prezesa Orlenu była chęć jego odwołania i tym samym zablokowania wartego 14 mld dolarów kontraktu na dostawy ropy. Zdaniem Kaczmarka, który ujawniając kulisy zatrzymania Modrzejewskiego chciał oczyścić się z zarzutów o pozaprawne działania w czasie urzędowania na stanowisku ministra Skarbu, decyzję o zatrzymaniu podjęto w gabinecie premiera w trakcie nieformalnego spotkania, w którym obok Kaczmarka udział wzięli premier Leszek Miller, minister sprawiedliwości Barbara Piwnik i szef UOP Zbigniew Siemiątkowski.

Po publikacji wywiadu sprawą zajęła się katowicka prokuratura. Odrębne postępowanie wszczęła sejmowa komisja ds. służb specjalnych. Ustaliła ona, że UOP wywierał naciski na prokuraturę. Zaprzeczyła temu ABW. W kwietniu 2004 roku komisja ds. służb specjalnych zaproponowała, aby do wyjaśnienia sprawy powołać specjalną komisję śledczą. Decyzję taką Sejm podjął 28 maja 2004 roku, a pierwsze posiedzenie komisji ds. Orlenu odbyło się 6 lipca 2004 r.

W trakcie prac komisji ujawnione zostały nowe wątki w sprawie.

21 października 2004 ujawniono notatki Agencji Wywiadu, w których opisane zostało spotkanie Jana Kulczyka z Władimirem Ałganowem w lipcu 2003 w Wiedniu podczas którego polski biznesmen podobno miał powoływać się na swoje wpływy u prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego w sprawie korzystnej dla Rosjan prywatyzacji Rafinerii Gdańskiej.

Afera Orlenu

10 listopada 2004 komisja otrzymała sporządzone przez ABW stenogramy z podsłuchu 160 rozmów telefonicznych lobbysty Marka Dochnala. Dochnal miał negocjować z ministrem skarbu Zbigniewem Kaniewskim sprzedaż Rosjanom ważnych firm energetycznych w Polsce. Do ministra skierować miał Dochnala poseł SLD Andrzej Pęczak, który miał współpracować z lobbystą w zamian za luksusowy samochód. Nagrane zostały jego rozmowy ze współpracownikiem Dochnala Krzysztofem Popendą, w których poseł negocjuje z nim szczegóły wyposażenia samochodu.

W czerwcu 2006 roku sąd uniewinnił Modrzejewskiego z zarzutu ujawnienia poufnej informacji Wieczerzakowi, zaś w grudniu 2006 sąd uwolnił Modrzejewskiego i Wieczerzaka od kolejnych zarzutów (niegospodaraności w IX NFI).

W 2012 prawomocnie skazany w tej sprawie został Ryszard Bieszyński, ówczesny dyrektor zarządu śledczego UOP. W 2013 skazany został Zbigniew Siemiątkowski. W ustnym uzasadnieniu wyroku sędzia wskazała na usłużną wobec UOP postawę prokuratury oraz skoordynowane, pozaprawne działanie UOP i kancelarii premiera Leszka MilleraSędzia Marzanna Piekarska-Drąż